Longembolie

Longembolie houdt in dat er een afsluiting (dat noemen ze een embolie) zit bij een longslagader. Hierdoor kan weefsel van de long niet of slecht voorzien worden van bloed. Dit is nadelig voor zuurstofopname in de long. Is er sprake van een zeer grote afsluiting, dan kan dit ook invloed hebben op het hart. Meestal is de afsluiting van een longslagader een bloedstolsel.

Oorzaken van Longembolie

Zoals we hierboven ook al hebben vermeld, wordt een longembolie meestal veroorzaakt doordat er in de longslagader stolsels zitten die voor een afsluiting zorgt. LongembolieDeze stolsels verschijnen daar, wanneer er trombose ontstaat in de grote aders in het bovenbeen of in het bekken en zodra deze stolsels losschieten, kunnen ze via het hart de longen bereiken. Trombose kan ontstaan nadat je bijv. een grote operatie in de buik of bij zwangerschap hebt gehad. Uiteraard heb je na zo’n operatie ook een grotere kans op longembolie. Naast trombose kunnen ook vetbolletjes, die ontstaan bij een breuk in een van de langere botten, of het vruchtwater bij een bevalling zorgen voor een afsluiting van een longslagader, oftewel longembolie. Wil je meer weten over de Oorzaken van Longembolie, klik dan op de juiste link in ons menu.

Longembolie Symptomen

Het vervelende bij embolieën is dat je pas als het een grote embolie is, bepaalde symptomen kunt waarmerken. Het is dan ook niet gek dat longembolie één van de meeste gemiste diagnosen is. Wanneer er zich een grotere embolie voordoet, dan kun je de volgende dingen opmerken:

– Snel ademhalen ipv het rustige ademhalen
– Je kunt het benauwd krijgen
– Je kunt pijn op je borst krijgen, wat in sommige gevallen ook nog eens vastzit aan de ademhaling
Lees meer over de klachten op Longembolie Symptomen.

Longembolie Behandeling

Ik heb longembolie, maar wat wordt er nu gedaan om dit te verhelpen?Het klinkt erg simpel, een stolsel sluit een of meerdere aders af, dus het stolsel moet daar weg, zodat de afsluiting verdwijnt. Dit doet een longarts of internist aan de hand van stollingsremmers. Ze gaan dan namelijk proberen dat de huidige stolsels niet groter worden en dat er minder nieuwe stolsels bijkomen. Lees meer over de Longembolie Behandeling.


Reacties op “Longembolie”

  1. Mart van der Kelen :

    Ik heb het begin oktober (ik noem het een aanval) 2012 twee keer gehad. Eerst op zaterdagavond tijdens het uitlaten van onze hond werd ik niet goed zakte bij na in elkaar. Mijn buurman wou een ambulans bellen maar kreeg geen gehoor ik ging toen op een stenen trap zitten en het ging beter met me.
    De tweede kreeg ik dinsdagmorgen in het ziekenhuis ik ging mezelf wassen en kreeg de tweede het was net als of vijf botte en dikke messen op op mij borstkast voor mijn neus aan het slaan waren .
    Ik zei tegen de zuster doe wat want dit hou niet vol ze legde wat onder mijn tong wat volgens mij mijn leven heeft gered waar natuurlijk erg blij mee ben.

    groeten Mart van der Kelen

  2. annet :

    Ik heb 12 weken terug een longembolie gehad na 5 dagen ziekenhuis nog een week thuis afzien na die week kreeg ik in mijn ander long een embolie nu gaat het soms overdag redelijk maar tegen de avond vergaan ik v/d pijn. Vraag me af is dit normaal ? Ook al heb ik 2 dagen rust gehad kan het zo zijn dat ik die dag erna vergaan v/d pijnpijn en dat terwijl ik rust heb gehouden. Ook dit heb ik vraag tekens bij. Bij de arts kom ik hier niet verder mee vandaar ik het hier probeer.

  3. Maud :

    Na mijn operatie een paar weken geleden, heb ik een longembolie en een longontsteking gekregen, ik heb een aardig tijdje aan de zuurstof gelegen in het ziekenhuis, en natuurlijk een aantal keer een CT-scan gekregen met contrast vloeistof om te kijken hoe de embolie zich verspreidde. Nu aan bloedverdunners, eerst twee keer per dag prikken en pillen slikken. Nu hoop ik snel stabiel te zijn zodat ik van al die onderzoeken af ben! Uiteindelijk moet het uit zichzelf opgelost gaan worden. Pijn jazeker! Met ademhalen en mijn schouders, borst en bovenrug.
    Een spiegel opbouwen met paracetamol is dan het beste hebben de artsen mij verteld!

  4. jol :

    ik had in oktober heel erge pijn op mijn borst en kreeg moeite met adem halen,ik werd gelijk naar het ziekenhuis verwezen,bleek het longembolie te zijn .1 week zelf prikken en bloedverdunners slikken,nu in januari nog steeds pijn op de borst en op mijn rug .ze zeggen dat het een spier is .maar weer een afspraak maken met de huisarts,duurt wel lang de pijn als het een spier is!!!!!!

  5. Elske :

    Ik heb februari 2012 een longembolie gehad toen 28. Ik had ontzettende pijn die uitstraalde naar mijn schouder en arm en ik was enorm benauwd. Ik heb bloed laten prikken en een longfoto laten maken. Op de foto was niks te zien maar in mijn bloed was het duidelijk. Naar de longarts geweest, ct scan laten maken en 3/4 van mijn linkerlong was afgesloten en mijn rechterlong was ook al een beetje afgesloten. Ik heb in het ziekenhuis een bloedverdunner ingespoten gekregen en een recept voor acenocoumarol en inohep meegekregen naar huis. Ik heb niet in het zienhuis gelegen. Ik heb 4.5 week zelf gespoten met inohep nadat mijn bloed dun genoeg was alleen pillen. Inmiddels had ik van de trombosedienst een zelfmeetkastje gekregen omdat ik lastig te prikken ben. Dit kan ik iedereen aanraden!
    Ik ben na 7 maanden gestopt met bliedverdunners omdat ze geen specifieke reden konden vinden. Ik ben nu 11 maanden verder en mentaal heb ik een behoorlijk zwaar jaar achter de rug. Ik ben op zoek naar mensen die ook een longembolie hebben gehad op jonge leeftijd en ervaringen wil delen.

  6. Linda :

    Elske, ik heb ook longembolieën gehad en exact zoals jij beschreef. De linkerlong zat al dicht en rechts was het al aardig bezig. Het begon bij mij langzaamaan. Ik merkte dat ik lange stukken niet meer kon fietsen en op een dag al op de hoek van de straat stil moest staan om bij te komen. % dagen ziekenhuis, zlf dagelijks prikken en aan de acenocoumarol. Regelmatig naar het ziekenhuis om bloed te laten checken. Het is nu 2 jaar geleden en in eerste instantie ging alles goed. Nu merk ik dat ik smiddags snel moe ben, een hele dag werken is teveel. Ik vraag me af of dat er mee te maken heeft, nu nog. Kan dat? Ik heb geen pijn (wel gehad tijdens het herstel enzo), en nu heb ik een stijf gevoel in mijn onderbeen, rechts alleen. Gisteren was het alsof ik spierpijn had, maar nu voelt het stijf. Ik voel als ik erin knijp geen verschil met rechts maar zelfs als ik stil zit voelt het alsof er een druk op staat. Ik ben doodsbang dat er weer iets staat te gebeuren en ga erdaags een afspraak maken met de huisarts. Kan iemand mij hier iets meer over vertellen? De vorige keer kwam het volgens mij ook uit mijn been… Maar toen had ik echt veel pijn laag in mijn kuit, en geen idee wat er aan de hand was natuurlijk. Nu is het gevoel anders maar toch ben ik er bang voor…..

  7. Irene :

    Begin december ben ik tijdens het hardlopen erg benouwd geworden. Ik kon geen 5 meter meer rennen. De week erna ook niet, maar alleen met hardlopen. Toen zat ik eind december rustig op de bank maar ook zo benouwd dat ik maar heel oppervlakkig en kort kon ademen. Ik dacht aan een longontsteking want het was ook pijnlijk. ( ik was juist drie jaar geleden gestopt met roken, dus longproblemen…..) de huisarts heeft me onmiddellijk doorgestuurd naar de hart eerste hulp waar uiteindelijk na een C-scan behoorlijk wat embolieen in beide longen aantroffen . Bij mij is volgens mij de oorzaak de anticonceptiepil. De internist bestrijd dit, maar de huisarts is het met me eens….
    Nu slik ik alleen nog acecoumarol. Ik heb mezelf de eerste twee maanden met fraxodi moeten spuiten. Nu gaat het goed, hoewel ik nog erg moe ben en in de middag een tukje doe. Wie herkent dit? Ik ben nu 49. En heb het er ook erg moeilijk mee dat ik er bijna niet meer was..dus,Elske. Ik ben ouder dan jij ws, maar toch nog erg jong voor zoiets levens bedreigends. Groet. Irene

  8. Linda :

    Hallo,

    December 2009 op 24 jarige leeftijd kreeg ik een trombose been en zware longembolie. Ik had hartkloppingen en was heel erg benauwd. Na 6 dagen ziekenhuis mocht ik naar huis en 6 maanden acenecoumarol moeten nemen.
    In april 2012 kreeg ik trombose in mijn bekken en weer is er toen besloten 6 maanden aan de acenecoumarol te gaan, ze noemden het uitlokking door bevalling. En nu in maart 2013 ben ik voor levenslang op de acenecoumarol en begeleide zelfzorg gezet na weer een longembolie.

  9. Femke :

    Longembolie, 15 oktober 2009 ben ik op 27 jarige leeftijd bevallen met een keizersnede. 4 weken later; in november kreeg ik erge last van mijn zij. Zo erg dat ik niet meer kon slapen, liggen deed pijn, zitten, lopen, eigenlijk alles. Ik ben naar de huisarts gegaan en ze dacht aan een longontsteking. Ik moest meteen foto’s laten maken. Na een uur belde de dokter al dat ik echt acuut naar de eh moest gaan omdat ik een embolie had bij mijn linkerlong. Na een week in het ziekenhuis te hebben gelegen mocht ik weg omdat ik mezelf kon spuiten met bloedverdunners voor de longembolie. Ik heb eerst nog 2 maanden moeten spuiten omdat mijn bloedwaarden teveel schommelden. Daarna tot mei gewoon medicatie en elke week naar de trombosedienst. Gelukkig heb ik er daar nu geen last meer van gehad en ben ik gezond. Naar mentaal heeft het er wel ingehakt. Terug thuis kwam het besef dat ik ook had kunnen overlijden. Ben erg dankbaar dat ik er nog ben maar het heeft me zeker aan het denken gezet!

  10. Coline :

    Net in 1 maand tijd longontsteking en 2x longembolie opgelopen. Het heeft enorm veel impact.
    Ik had nooit wat en nu dit. Dat is het leven, maar toch. Ik merk dat ik steeds angstiger word en heb hier veel last van. Ik vind het verkennen van mijn grenzen lastig. Koken is al te veel en krijg ik het weer benauwd.
    Herkennen jullie dit en hebben jullie tips tav herstel?

    Dank alvast,

    Groeten Coline

  11. shanna :

    mijn moeder had ook longembolie op dinsdag 8 januari 2013.
    ze had het al een tijdje maar ze dacht dat dat niks was.
    maar ik vond het eng en ik ging mijn opa en oma bellen dat ze moesten komen.
    mijn moeder belde de ambulance .
    ze moet mee naar het ziekenhuis maar ze wou niet op de brancard.
    toen ze moest liggen riep ze nee en toen was ze weg.
    ze gingen in de huiskamer reaniemeren.
    ik ben met mijn oma naar boven gegaan.
    in het ziekenhuis overleed mijn moeder op 34 jaar leeftijd.
    nu ben ik bang dat ik het ook heb/krijg.

    groetjes
    shanna

  12. grietje :

    longembolie, 22 mei ben ik geholpen aan tethered cord syndroom heb 8 dagen in het umcg gelegen daar kreeg ik elke dag spuit voor trombose nu ik thuis ben ik lig al 9 dagen op bed en kom er alleen af om te wassen en naar de wc, nu krijg ik niets voor de trombose kan dat geen kwaad . Heb wel het gevoel dat ik steeds meer pijn krijg.

  13. Jorno :

    Hallo
    3 weken geleden kreeg ik het moeilijk met ademhalen en had ik steeds meer last van steken in m’n rug en schouderbladen na een nacht niet geslapen te hebben toch maar naar de Huisartsenpost geweest in het zh waar naar later onderzoek dmv een scan met contrast vloeistof bleek dat ik een dubbele longembolie had
    Dit waarschijnlijk het gevolg van trombose in mij linker been ik heb mijn linker been al 6 weken in het gips zitten ivb met een geknapte Achillespees daar heb ik 4 weken lang iedere dag zelf fraxiperine voor gespoten dit om trombose te voorkomen nou ben ik 3 dagen voor de bewuste dag dat ik opgenomen werd 1 x een spuit vergeten en kwam daar pas de volgende dag laat achter toen liep ik alwel weer met loopgips dus dacht dat het geen kwaad zou kunnen zelf ben ik 30 jaar en ben er toch wel behoorlijk van geschrokken ook ik zit nu het eerste half jaar bij de trombose dienst ik ben nu een week uit het zh naar een 7 dagen te hebben gelegen en ik merk wel dat als ik Over dag mij veel inspan ik Savonds niet echt moe ben maar vooral weer pijn in mijn rug en nek krijg iemand ervaring hier mee en Hoelang kan dat gaan duren
    Allemaal beterschap en sterkte ermee
    Groetjes Jorno

  14. Monique :

    hallo
    ik ben 49 jaar en heb 19 februari van dit jaar een grote longembolie gehad en meerdere kleine die mijn rechter long afsloot waardoor ik een longinfarct heb opgelopen van 5 bij 3 cm groot.. Door dat zowel mijn man als de Hap adequaat hebben gereageerd ben ik er gelukkig nu nog . Heb 10 dagen in het ZH gelegen . De oorzaak is bij mij nooit echt vastgesteld hoewel ze wel denken dat het misschien erfelijk is daar mijn tweeling zus en moeder het ook al eens hebben gehad ,alleen niet in zo,n erge mate als ik. hoewel ik nu al 5 maanden verder ben heb ik nog dagelijks klachten. zoals pijn tussen mijn schouderbladen kortademigheid en snel moe ook zwellen precies de klieren in mijn nek op als ik me te veel heb ingespannen. Dit kan volgens de longarts wel een jaar tot anderhalf jaar aanhouden. Wel merk ik door dagelijks te wandelen dat mijn uithoudingsvermogen al weer toe neemt. Helaas heb ik mijn werk nog niet kunnen hervatten.Volgende week krijg ik weer een CT scan om te kijken of de longembolieen sterk zijn verminderd of weg. ik ben erg benieuwd . ik wil reageren op het bericht van Shanna, als er geen duidelijke oorzaak is gevonden bij je moeder. kun je via je huisarts je laten doorverwijzen naar een Hematoloog waar je kunt vragen om een erfelijksheidstest. Dit gaat via bloedafname hierdoor kun je zien of je een verhoogd risico hebt. Dit zelf zal bij mij ook plaatsvinden ivm het feit dat er 3 vrouwen uit een familie het zelfde hebben gehad . ik hoop dat je er iets aan hebt. iedereen veel sterkte want het is geen prettige ziekte helaas.

  15. Paul :

    Mijn vrouw heeft een verhoogde bloedwaarde dat wijst op een longembolie.
    Zij moest met spoed naar de eh van de hart afdeling.
    Foto’s en ct scan genomen en niets gevonden.
    Gelukkig maar, maar de klachten zijn er nog steeds.
    Wat nu ?

  16. Anita :

    Hallo, ik ben 49 jaar en heb net aan het herstellen van een hele zware dubbele longembolieën. Het begon begin Juli dat iemand zij tegen mij wat zie je er moe uit. Dat ik mij realiseerde dat ik dat ook was. Moe en iets benauwd. Het ging juist heel goed met mij, druk geweest in het huis en nu dit. Ging ma naar huisarts en er werd bloedarmoede geconstateerd. Oké ijzertabletten. De volgende ma terug en benauwdheid, duizelingen en moeheid waren toegenomen echter HB was hoger en de ergere symptomen pasten daar niet bij. Naar Maag-,darm- en lever arts en ZH. Had geen verklaring ivm. HB te laag onderzoek darmen. Nog bloedafname en longfoto, want ze hoorde een ruis. Echter was die woensdag de duizelingen zo erg en raar, de pijn boven op mijn schouders erg en de moeheid extreem. Ik heb de afdeling weer gebeld en moest ik mij melden bij de EH in het Ziekenhuis. Toen bleek ik na bloedonderzoek en CT-scan een hele zware dubbele longembolieën te hebben, waarbij rechter hart helft stil lag en linker hart helft hevig aan het werk was. Het lichaam kreeg geen zuurstof. Na een behandeling van zware bloedverdunners en 2 nachten hartbewaking is het grootste gedeelte open en werkt het hart weer. Na 7 dagen ZH stabiel gelukkig weer naar huis. Reeds een 1 jaar geleden een trombose arm gehad en nu zit ik aan bij de Trombosedienst voor mijn hele leven. In september krijg ik weer onderzoeken of embolieën weg zijn en wat de oorzaak is. Tevens nog het bloedverlies. De moeheid is en benauwdheid blijven en zullen niet zo snel weggaan. Echter kan het voor mij niet snel genoeg.

  17. Hester :

    Ik heb 8 weken geleden een longembolie gehad, verschrikkelijk naar enige dagen in het ziekenhuis en thuis bijkomen ging het gelukkig weer iets beter. Zelf ben ik nog maar 33, kun je een longembolie op elke leeftijd krijgen of wanneer is de meeste kans dat je het krijgt?

  18. Jana :

    Hallo allemaal,

    Ik heb in september 2012 een longembolie gehad. Hierbij mijn verhaal…

    Op zondag ochtend zat ik zoals altijd op mijn spinning fiets in de sportschool toen ik mezelf niet lekker voelde. Al een paar weken wat ik niet lekker, veel hoofdpijn, moe….
    Op een bepaald moment kon niet ik niet meer op ademen komen. Behoorlijk aan het balen ben ik tijdens het spinnen een aantal keren afgestapt om op adem te komen. Mijn hartslag wilde ook maar niet lager worden dan 170 zelfs in rust. Daarom heb ik na ongeveer 30 min besloten om toch maar rustig uit te fietsen en er mee te stoppen. Ik train 5x in de week dus misschien te veel van mijn lichaam geëist. De hele dag ben ik benauwd gebleven, maar dat was helemaal niet zo erg. Echt inspannen ging niet, maar met de simpele dingen had ik er geen last van.

    Maandag ochtend ben ik doodmoe opgestaan. Bij alles wat ik deed stond het zweet op mijn voorhoofd, ik had hoofdpijn en koorts. Daarnaast was ik bij inspanning benauwd. Mijn eigen huisarts had geen dienst dus een vervangende huisarts gebeld. Bij haar langs gegaan en die kwam tot de conclusie dat ik een luchtweginfectie had. Het was behoorlijk druk op mijn werk dus toch maar gaan werken. Toen ik thuis kwam was ik echt helemaal kapot. Mijn hoofd klapte bijna uit elkaar en ik kom mijn schouders niet meer bewegen…. Over een periode van 8 uur heb ik 12 ibroprufen ingenomen om de pijn onder controle te krijgen. Om ongeveer 2 uur ben ik dan eindelijk in slaap gevallen. Inmiddels is het dinsdag ochtend als ik op mijn werk kom en bijna de trap niet meer op durf. Mijn hart gaat te keer. Het lijkt net of hij ieder moment uit mijn borstkas kan komen. Dus toch nog maar een keer de huisarts bellen. Gelukkig kan ik terecht bij mijn eigen huisarts!

    Helaas heeft ook zij de diagnose gemist… Na het bezoek heb ik bij de apotheek medicatie opgehaald om te zorgen dat ik meer lucht zou krijgen. Want het vermoede bestond dat ik een astma aanval had.

    Na mijn thuiskomst ben ik lekker gaan douche. Helaas kwam ik er na het douche achter dat ik niet meer voldoende energie en lucht had om mezelf af te drogen. Mijn man heeft me moeten afdrogen en aankleden. Toen ik van de badkamer naar de slaapkamer liep ging het helemaal mis. Ademen lukte helemaal niet meer en mijn hart zag je door mijn kleding heen kloppen in mijn borstkas en ik zakte in elkaar op de grond. Op dat moment kon ik niet anders dan denken dat ik op het punt stond om dood te gaan.

    Na een paar minuten lukte het me weer een beetje om te ademen. Snel de huisartsen post gebeld! Kreeg ik te horen dat ik wel mocht komen, want ik was zeker bang om dood te gaan. Ik was toch die dag al bij mijn huisarts geweest en die had toch medicatie voorgeschreven…

    Aangekomen bij de huisartsen post hebben ze met 1 uur laten wachten tot dat ik geholpen werd. De huisarts die dienst had zag gelijk dat er iets helemaal mis was aangezien ik helemaal verkleurd was. Mijn handen en lippen waren al helemaal blauw. Zij gaf dan ook aan dat ik direct naar de eerste hulp moest gaan, want ze dacht aan een longembolie.

    Op dat moment kon ik alleen denken aan de 10 meter die ik moest afleggen van die stoel waar ik zat naar de voordeur. Gelukkig ging de rest heel snel! Bij de eerste hulp aangekomen werd ik direct geholpen. Op dat moment was mijn zuurstof gedaald naar 83% en mijn hartslag zat ruim over de 200 slagen per minuut (wist niet dat hij zo snel kon :-p). Op de CT-scan bleek dat ik aan beide zijde een forse longembolie had en dat de uitkomst niet zeker was.

    Na 15 dagen ziekenhuis (waarvan 5 dagen IC) gelukkig bijna helemaal genezen. De stolsel zijn weg en ben inmiddels 4 maanden gestopt met de antistolling en tot op heden geen nieuwe.

    Helaas hebben ze niet kunnen vinden wat de oorzaak is geweest en zal ik dus moeten afwachten wat de toekomst zal brengen.

    Op dit moment heb ik mijn leven weer helemaal opgepakt. Ik werk weer 40 uur, ben bezig mijn het afronden van mijn studie en sport weer naar harte wens. Echter blijven er dagen waarop ik blij ben als de dag ten einde is. Er zijn weken waarbij is slaap, werk, slaap en in het weekend alleen slaap. Gelukkig zijn er inmiddels meer goede dan slechte dagen, maar het blijft een gevecht.

    Morgen is het 1 jaar geleden…. Al het medische heb ik bijna achter me gelaten. Alleen nog naar de cardioloog, omdat de druk in mijn rechter hart kamer te hoog is. Nu realiseer ik me pas hoe dicht ik bij de afgrond heb gestaan en hoe blij ik ben dat ik het gered heb! Ik ben inmiddels 29 en sta eigenlijk pas aan het begin!

    Pffff dat werd toch langer dan ik verwacht had hahaha.

    Ik wil iedereen succes wensen bij het herstel en ik wens jullie allemaal een voorspoedig en embolie vrij leven :-).

  19. Emma :

    Ik heb een halfjaar geleden, in maart 2013, een longembolie gehad op 18 jarige leeftijd. Ik werd ‘s nachts wakker met immense pijn in mijn borst, met name aan de rechterkant. Omdat ik nog half sliep, kon ik het niet echt bevatten en dacht dat ik de pijn droomde. Toen ik echter helemaal bij kennis was, merkte ik dat de pijn echt was. Ik dacht dat het misschien zenuwpijn was.

    Toen de volgende dag de pijn niet minder werd maar zelfs erger, ben ik toch naar de huisartsenpost gegaan, waar de dokter dacht dat het spierpijn was. Ik was namelijk die week ervoor gevallen tijdens het hardlopen en had daarbij een behoorlijke klap gemaakt. Toch wist ik, intuitief dat het geen spierpijn was. Het voelde zo anders en de val was 4 dagen ervoor geweest, best lang dus. Omdat ik het toch niet vertrouwde, heeft de huisarts op de HAP me toch, na veel zeuren doorgestuurd naar de spoedeisende hulp in een ander ziekenhuis. Daar dachten ze dat het misschien een klaplong was. Een longembolie was namelijk bijna uit te sluiten volgens verschillende artsen. Ik was immers nog maar 18, verschillende D-Dimeer testen lieten een waarde zien van 0,5 (de grenswaarde) of lager en ik was gevallen. Gelukkig was er één arts die het niet vertrouwde. Zij heeft besloten me op te nemen voor controle om de volgende dag een scan te laten maken (het was inmiddels half 1 ‘s nachts, dus die scan kon niet meer gemaakt worden).

    De volgende dag was op de scan duidelijk te zien dat het was wat alle artsen uitsloten. Er zat een embolie onderin mijn rechter long. Gelukkig viel het nog mee, het was een kleintje, maar het deed ontzettend veel zeer. Ik mocht gelijk een week blijven en werd aan de acenocoumarol en fraxodi gezet. Na een week mocht ik dus weer naar huis, 3 weken rustig aan doen en niet te veel inspannen en zorgen dat ik absoluut geen longontsteking of iets dergelijks kreeg.

    Inmiddels zijn we een half jaar verder, ik mag bijna stoppen met de fenprocoumon (waar ik op ben overgestapt omdat de aceno geen effect bleek te hebben). Ik heb bijna elke week nog last van mijn long en mijn conditie (die eerst top was) is nog steeds niet terug op zijn oude niveau.

    Over een week krijg ik de laatste scan, de nieuwe ‘nulmeting’. Toch wel eng, om zo te stoppen met de medicatie.

Reageer op “Longembolie”